Struktura i funkcjonowanie UE

Trybunał Obrachunkowy (European Court of Auditors)

Trybunał Obrachunkowy, zwany też Trybunałem Rewizyjnym lub Trybunałem Rewidentów Księgowych jest stale działającą od 1977 r. instytucją kolegialną, kontrolującą wykonywanie budżetu oraz wpływy i wydatki Wspólnot Europejskich. Składa się z 27 rewidentów powoływanych na okres 6 lat przez Radę Unii Euroepjskiej. Ponowne mianowanie rewidentów jest dopuszczalne. Członkowie Trybunału Obrachunkowego wybierają spośród siebie prezesa na 3─letnią kadencję. Niezależności i obiektywność działań Trybunału Obrachunkowego gwarantują zapisy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Kompetencje TO:

-kontrola wydatków i dochodów Wspólnot Europejskich pod kątem ich zgodności w prawem wspólnotowym

-kontrola zarządzania i wykonalności budżetu Unii Europejskiej

-sporządzanie raportu będącego podstawą do udzielenia Komisji Europejskiej absolutorium z wykonania budżetu

-poręczanie zgodności z prawem i prawidłowości wszelkich transakcji

-przedstawianie zaświadczeń o wiarygodności dokumentów księgowych

Obecnie Przewodniczącym Trybunał Obrachunkowego jest Portugalczyk –Vitor Manuel da Silva Caldeira. Polskim audytorem przy Trybunale jest Jacek Uczkiewicz (zob., http://www.eca.europa.eu) .

ORGANY DORADCZE

Komitet Regionów (Committee of the Regions)

Komitet Regionów jest organem doradczym i opiniotwórczym Unii Europejskiej powołanym do życia w 1994 r. na mocy Traktatu z Maastricht o UE. Reprezentuje on interesy wszystkich regionów Unii Europejskiej. Komitet Regionów ma za zadanie konsultować decyzje Unii Europejskiej dot. m.in. polityki regionalnej, środowiska, edukacji i transportu. Organ ten liczy obecnie 344 członków. Jego członkami są przedstawiciele władz regionalnych i lokalnych wyznaczani przez rządy Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Członkowie Komitetu Regionów są całkowicie niezależni politycznie w wykonywaniu swoich obowiązków. Komitet regionów wybiera spośród swoich członków przewodniczącego na 2─letnią kadencję. Co roku odbywa 5 sesji plenarnych Komitetu, podczas których określa on swoją politykę oraz przyjmuje opinie. Poza sesjami plenarnymi członkowie Komitetu pracują w 6 komisjach tematycznych, ds. -Polityki Spójności Regionalnej, Polityki Gospodarczej i Społecznej, Zrównoważonego Rozwoju, Kultury i Edukacji, Konstytucyjnej i Sprawowania Rządów w Europie, Stosunków Zewnętrznych.

Rola Komitetu Regionów polega na prezentowaniu na forum unijnym stanowisk władz lokalnych i regionalnych nt. ustawodawstwa wspólnotowego dot. spraw lokalnych i regionalnych. Komitet wydaje opinie dot. propozycji legislacyjnych Komisji Europejskiej. Zarówno Komisja, jak i Rada Unii Europejskiej są zobowiązane do zasięgania opinii Komitetu w sprawach, które należą do władz lokalnych i regionalnych, instytucje te mogą też konsultować się z Komitetem Regionów jeśli uznają to za stosowne.

Obecnie Przewodniczącym Komitetu jest Belg –Luc Van den Brande. Polska posiada 21 przedstawicieli w tym organie. Siedziba Komitetu Regionów znajduje się w Brukseli. (http://www.cor.europa.eu).

Europejski Komitet Ekonomiczno─Społeczny (European Economics and Social Committee)

Powołany na mocy Traktatów Rzymskich z 1957 r. Europejski komitet Ekonomiczno─społeczny jest organem doradczym i opiniotwórczym reprezentującym pracodawców, przedsiębiorców, związku zawodowe, rolników, konsumentów oraz inne grupy interesów społeczeństw Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Organ liczy obecnie 344 członków.

Głównym zadaniem Komitetu Ekonomiczno─Społecznego jest sprawowanie funkcji doradczej wobec Rady Unii Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej w kwestiach dot. polityki gospodarczej i społecznej. Opinie Komitetu nie są wiążące dla wym. instytucji wspólnotowych. Mogą one konsultować ważne kwestie z Komitetem także z własnej inicjatywy. Komitet Ekonomiczno─Społeczny może niezależnie od innych instytucji sam podejmować określone inicjatywy na forum Unii Europejskiej. Poza tym Komitet ma za zadanie zachęcać społeczeństwo obywatelskie do większego zaangażowania w kształtowanie polityk wspólnotowych oraz wspierać rolę społeczeństwa obywatelskiego w państwach nie będących członkami Unii Europejskiej (tworzy w nich struktury doradcze).

Jego Prezesem jest obecnie Włoch –Mariano Sepi. Polska posiada w Komitecie 21 przedstawicieli. Siedziba Komitetu Ekonomiczno─Społecznego znajduje się w Brukseli (zob., http://www.eesc.europa.eu).

ORGANY FINANSOWE

Europejski Bank Centralny (The European Central Bank)

Poprzednikiem Europejskiego Banku Centralnego był Europejski Instytut Walutowy, który pełnił jedynie funkcję doradczą dla banków centralnych Państw Członkowskich Unii Euroepjskiej. Przygotowywał on wprowadzenie wspólnej waluty euro (euro w formie bezgotówkowej wprowadzono w 11 państwach UE 1.01.1999 r.) Europejski Bank Centralny powstał 1 czerwca 1998 r. jako centralny bank Unii Europejskiej, a także bank emisyjny w odniesieniu do waluty euro.

Europejski Bank Centralny odpowiada za:

-nadzorowanie systemów bankowych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej

-zbieranie danych statystycznych potrzebnych dla prowadzenia polityki monetarnej

-funkcjonowanie systemów płatniczych

-zapobieganie fałszerstwom banknotów

-współpracę z innymi organami w zakresie regulacji rynków finansowych

Realizując wym. zadania Europejski Bank Centralny posługuje się Europejskim Systemem banków Centralnych (ESBC), który tworzy Europejski Bank Centralny wraz z 27 bankami centralnymi Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Europejski Bank Centralny emituje także wspólną walutę euro i prowadzi politykę monetarną w Strefie Euro, w zadaniu tym pomaga mu 15 banków centralnych z państw, w których funkcjonuje już waluta euro. Europejski Bank Centralny jest niezależny w zakresie prowadzonej przez siebie polityki monetarnej od jakichkolwiek władz krajowych lub wspólnotowych, uznawany jest za najbardziej niezależny bank centralny na świecie. Władzę w tym banku sprawują 3 struktury –Rada Prezesów, Zarząd i Rada Ogólna.

Prezesem Rady Prezesów banku jest obecnie Jean Claude Trichet. Siedziba Europejskiego Banku Centralnego znajduje się we Frankfurcie n. Menem (zob., http://www/ecb.eu).

Europejski Bank Inwestycyjny (The European Investment Bank)

Europejski Bank Inwestycyjny utworzono go na mocy Traktatów Rzymskich z 1957 r. Jest to jedna z najważniejszych instytucji finansowych Unii Europejskiej. Akcjonariuszami banku są Państwa Członkowskie Unii Europejskiej. Europejski Bank Inwestycyjny jest niezależny od budżetu unijnego, posiada osobowość prawną oraz własne organy decyzyjne (Radę Gubernatorów, Radę Dyrektorów i Komitet Zarządzający). Jest to bank niekomercyjny, udzielający pożyczek i gwarancji na finansowanie projektów inwestycyjnych przyczyniających się do harmonijnego rozwoju Unii Europejskiej i wspólnego rynku. Pożyczkobiorcami w Europejskim Banku Inwestycyjnym mogą być prywatni lub publiczni inwestorzy realizujący przedsięwzięcia w zakresie: infrastruktury, energetyki, przemysłu, usług i rolnictwa. Preferencje w finansowaniu, ustalone w traktatach, promują projekty ważne dla rozwoju regionów opóźnionych w rozwoju, modernizację przedsiębiorstw i projekty transgraniczne. Europejski Bank Inwestycyjny jest udziałowcem Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju oraz Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego.

Przewodniczącym Rady Nadzorczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego jest obecnie Cypryjczyk –Charilaos Stavrakis. Członkiem Rady Nadzorczej ze strony Polskiej jest minister finansów w Rządzie RP Jacek Rostowski. Siedziba banku znajduje się w Luksemburgu (zob., http://www.eib.europa.eu).

Europejski Fundusz Inwestycyjny (The European Investment Fund)

Euroepjski Fundusz Inwestycyjny został utworzony w 1994 r. w celu wsparcia finansowego małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) działających na terytorium Unii Europejskiej. Większościowym udziałowcem Funduszu jest Europejski Bank Inwestycyjny (razem tworzą Grupę EBI).

Podstawowym celem działalności Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego jest dostarczanie kapitału podwyższonego ryzyka MŚP, zwł. młodym podmiotom gospodarczym, które nastawiają się na wdrażanie nowoczesnych technologii. Fundusz nie jest pożyczkodawcą, nie udziela przedsiębiorstwom pożyczek ani dotacji i nie inwestuje w firmy. Działa on za pośrednictwem innych instytucji finansowych, poprzez inwestycje w fundusze venture capital oraz pożyczki przeznaczone na gwarancje dla instytucji udzielających kredyty małym i średnim przedsiębiorstwom. Swoja działalność fundusz finansuje ze środków własnych oraz ze środków swoich udziałowców. Europejski Fundusz Inwestycyjny prowadzi swoją działalność na terytorium Państw Członkowskich Unii Europejskiej, a także na terytorium Chorwacji, Turcji oraz państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA (Islandia, Norwegia i Lichtenstein). Kapitał Funduszu wynosi obecnie 2 mld euro, jego udziałowcami są: Europejski Bank Inwestycyjny (61,2%), Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Euroepjską (30%) oraz prywatne banki i instytucje finansowe z 15 państw Członkowskich UE oraz Turcji (8,8%). Pośród udziałowców Funsudzu nie ma obecnie podmiotów z Polski.

Siedziba Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego znajduje się w Luksemburgu. Dyrektorem generalnym Funduszu jest obecnie Brytyjczyk -Richard Pelly (zob., http://www.eif.europa.eu).

ORGANY MIĘDZYINSTYTUCJONALNE

Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (The Office of Official Publications of the European Communities –Publications Office)

Jest to oficjalne wydawnictwo unijne, które zajmuje się wydawaniem oraz dystrybucją wszelkich publikacji Unii Europejskiej, zarówno w formie drukowanej, jak i elektronicznej (zob., http://publications.europa.eu).

Europejski Urząd Doboru Kadr (The European Personel Selection Office)

Zajmuje się rekrutacją pracowników dla wszystkich instytucji wspólnotowych. Jego zadaniem jest rozpisywanie oraz przeprowadzanie konkursów i egzaminów dla kandydatów do pracy w instytucjach wspólnotowych (zob., http://europa.eu/epso).

Europejska Szkoła Administracji (The European Administrative School)

Jest to pierwsza instytucja szkoleniowa przeznaczona dla kadry urzędniczej Unii Europejskiej. Powstała w 2005 r. i ma za zadanie doskonalenie umiejętności pracowników instytucji wspólnotowych w różnych dziedzinach. Szkoła organizuje kursy otwarte dla kadry ze wszystkich instytucji wspólnotowych (zob., http://europa.eu/eas).

ORGANY ZDECENTRALIZOWANE (AGENCJE)

-Agencje wspólnotowe (Community agencies)

Agencje wspólnotowe są organami podlegającymi europejskiemu prawu publicznemu, powoływanymi na mocy wspólnotowego prawa wtórnego w celu realizacji określonych zadań technicznych, naukowych lub zarządczych w ramach I Filara Unii Europejskiej. Obecnie działają 24 agencje wspólnotowe, m.in.: Europejska Agencja Środowiska, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (zob., http://europa.eu/agencies).

-Agencje ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (Common foreign and security policy agencies)

Agencje te powołano w celu realizacji określonych zadań technicznych, naukowych i zarządczych w ramach II Filara Unii Europejskiej. Obecnie działają 3 Agencje tego rodzaju: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej, Europejska Agencja Obrony, Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem (zob., http://europa.eu/agencies).

-Agencje ds. współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (Police and judicial cooperation in criminal matters agencies)

Agencje te powołano w celu wsparcia Państw Członkowskich Unii Europejskiej w ich walce z międzynarodową, zorganizowana przestępczością (w ramach III Filara UE). Obecnie działają 3 agencje tego rodzaju: Europejskie Kolegium Policyjne, Europejski Urząd Policji -Europol 10., Zespół ds. Współpracy Sądowej w Unii Europejskiej (zob., http://europa.eu/agencies).

-Agencje wykonawcze (Executive agencies)

Agencje te zostały ustanowione Rozporządzeniem Rady WE nr 58/2003 i mają na celu zarządzanie programami wspólnotowymi. Powoływane są na czas określony i znajdują się w miejscu, gdzie znajduje się siedziba Komisji Europejskiej (Bruksela/Luxemburg). Obecnie działają następujące Agencje wykonawcze: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych, Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, Agencja wykonawcza ds. Konkurencyjności i Innowacji, Agencja Wykonawcza ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej, Agencja Wykonawcza ds. Zdrowia i Konsumentów, Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (zob., http://europa.eu/agencies).

INNE WYPSECJALIZOWANE ORGANY

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (The European Ombudsman)

Instytucja Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich pojawiła się wraz z powstaniem Unii Europejskiej (art. 195 TWE). Ombudsman pełni funkcję pośrednika pomiędzy obywatelami i podmiotami prawnymi a instytucjami wspólnotowymi. Jego zadaniem jest przyjmowanie oraz badanie skarg (także z własnej inicjatywy) dot. niewłaściwego funkcjonowania instytucji wspólnotowych, w wyniku czego może dochodzić do łamania prawa wspólnotowego oraz naruszania praw i interesów obywateli, firm czy organizacji (niesprawiedliwość, dyskryminacja, nadużywanie władzy, opieszałość, odmowa udzielenia informacji, niepoprawność procedur). Rzecznik Praw Obywatelskich Unii Europejskiej bada tylko i wyłącznie skargi dot. instytucji i agend Wspólnot Europejskich. Rzecznik nie ma prawa prowadzić dochodzenia w stosunku do skarg dot. administracji krajowej, regionalnej czy lokalnej państw członkowskich. Rozpatrywanie skarg w konkretnym przypadku leży, bądź w gestii Ombudsmana, bądź w gestii innych instytucji, do których może on kierować wnioski poszkodowanych. Skargi można wnosić w okresie do dwóch lat od momentu, kiedy miało miejsce konkretne zdarzenie. Rzecznik działa całkowicie niezależnie i niepodzielnie. Nie żąda i nie otrzymuje żadnych instrukcji od instytucji rządowych ani od żadnych organizacji. Jedynie Trybunał Sprawiedliwości może odwołać Rzecznika Praw Obywatelskich na wniosek Parlamentu Europejskiego. Ombudsman jest wybierany przez Parlament Europejski na 5─letnią kadencję i co roku składa Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie ze swojej działalności.

Siedziba Ombudsmana znajduje się w Parlamencie Europejskim w Strasburgu. Obecnie Rzecznikiem Praw Obywatelskich Unii Europejskiej jest Grek –Nikiforos Diamandouros (zob., http://www.ombudsman.europa.eu).

Europejski Inspektor Ochrony Danych (The European Data Protection Supervisor)

Instytucję Europejskiego Inspektora Ochrony Danych ustanowiono w 2001 r. Jej zadaniem jest troska o respektowanie przez instytucje i organy wspólnotowe prawa obywateli do prywatności przy przetwarzaniu ich danych osobowych („przetwarzanie” danych obejmuje: zbieranie informacji, ich zapisywanie i przechowywanie, odszukiwanie, przesyłanie, udostępnianie innym osobom, zastrzeganie dostępu, usuwanie i niszczenie). Standardy unii Euroepjskiej zakładają także, że instytucjom i organom wspólnotowym nie wolno przetwarzać tzw. danych wrażliwych obywateli, zawierających m.in. informacje nt. ich przekonań politycznych i religijnych czy pochodzenia etnicznego. Europejski Inspektor Ochrony Danych współpracuje z Urzędnikami ds. Ochrony Danych, którzy działają we wszystkich instytucjach wspólnotowych (zob., http://www.edps.europa.eu).

Osobną kategorię stanowi jedyny organ Unii Europejskiej –RADA EUROPEJSKA

RADA EUROPEJSKA (European Council)

Rada Europejska wywodzi się z nieformalnych spotkań szefów rządów Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich (tzw. „spotkania na szczycie”), organizowanych od 1961 r. Podstawy do jej formalnego funkcjonowania dał dopiero Jednolity Akt Europejski, który wszedł w życie w 1987 r. Po wejściu w życie Traktatu z Maastricht 1 listopada 1993 r., Rada Europejska z organu Wspólnot Europejskich stała się organem Unii Europejskiej.

Rada Europejska to jedyny i jednocześnie najważniejszy dla realizacji misji politycznej Unii Europejskiej organ. Jest ona spotkaniem w którym uczestniczą głowy państw lub szefowie rządów oraz ministrowie spraw zagranicznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej, a także Przewodniczący Komisji Europejskiej. Zgodnie z zapisami Traktatu z Maastricht „nadaje Unii impulsy niezbędne do jej rozwoju i określa w tej mierze ogólne kierunki polityczne”(art. 4.TUE) 11. Rada Europejska jest niezwykle ważnym forum wymiany poglądów na tematy związane z Unią Europejską, jej stosunkami z państwami spoza Wspólnoty oraz integracją europejską. Rada Europejska uczestniczy też w przygotowywaniu i podpisywaniu traktatów unijnych.

Decyzje Rady Europejskiej nie posiadają wprawdzie mocy prawnie wiążącej, jednak w związku z tym, że w ich podejmowaniu biorą udział przedstawiciele najwyższych gremiów politycznych Unii Europejskiej, a także najwyższych władz Państw Członkowskich Unii, posiadają duże znaczenie polityczne i w sposób decydujący wpływają na funkcjonowanie oraz przyszłość Unii Europejskiej.

Rada Europejska zbiera się zazwyczaj 4 razy w roku na dwudniowe spotkania. Kończą się one ogłoszeniem wspólnego komunikatu (konkluzji), który jest wynikiem przyjętego konsensusu. Rada Europejska jest zobowiązana do przedstawiania Parlamentowi Europejskiemu szczegółowego raportu z obrad. Osobą odpowiedzialną za przygotowanie, przewodzenie oraz przedkładanie sprawozdań ze szczytów Rady Europejskiej jest jej Przewodniczący. Jest nim każdorazowo głowa państwa lub szef rządu kraju aktualnie sprawującego Prezydencję w Radzie Unii Europejskiej.

Zadania Rady Europejskiej:

-planowanie kierunków rozwoju Unii Europejskiej oraz koordynowanie współpracy w ramach Unii

-podejmowanie na forum Unii Europejskiej dyskusji nt. kluczowych dla jej przyszłości kwestii

-opracowywanie i podpisywanie ostatecznych wersji traktatów unijnych

-podejmowanie decyzji o rozszerzaniu Unii Europejskiej

-określanie zasad oraz kierunków polityki zagranicznej Unii Europejskiej

-rozwiązywanie sporów politycznych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej

-dokonywanie zmian w strukturach instytucjonalnych Unii Europejskiej

Siedziba Rady Europejskiej znajduje się w Brukseli. Jej Przewodniczącym okresie w pierwszym półroczu 2009 r. jest Premier Czech Mirek Topolanek. 26 marca br. Topolanek podał się do dymisji po tym jak Parlament Czech wyraził wotum nieufności wobec jego rządu (http://europa.eu/european-council).

4. PODEJMOWANIE DECYZJI W UNII EUROPEJSKIEJ

W procesie decyzyjnym w Unii Europejskiej biorą udział przede wszystkim 3 instytucje główne -Komisja Europejska, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej. Jak już zaznaczono, tylko Komisja Europejska posiada prawo inicjatywy ustawodawczej, a wiec może występować z wnioskami dot. nowych aktów prawnych. W procesie stanowienia prawa wspólnotowego z Komisją współdziałają, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada Unii Europejskiej. Procedury związane z podejmowaniem decyzji w Unii Europejskiej są szczegółowo opisane w traktatach. Każda nowa propozycja legislacyjna KE musi mieć swoją podstawę prawną w traktatach. Jest to procedura legislacyjna właściwa do przyjęcia danego aktu prawnego. Proces decyzyjny w Unii Europejskiej jest skomplikowany i sprawia trudności nawet znawcom prawa wspólnotowego oraz unijnej praktyki legislacyjnej. Niemniej jednak możemy wskazać 3 podstawowe procedury decyzyjne stosowane w Unii Europejskiej, są to procedury –współdecydowania, konsultacji i zgody.

1. Procedura współdecydowania

Jest najczęściej stosowaną procedura decyzyjną w Unii Europejskiej. Funkcjonuje ona w następujący sposób. Jeśli Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski nie dojdą od porozumienia nt. zaproponowanego przez Komisję Europejską projektu prawnego, nowy akt prawny nie może być przyjęty. Procedura ta przewiduje dwa czytania projektu prawnego w każdej instytucji. Jeżeli w trakcie tych dwóch czytań uda się osiągnąć porozumienie, nowy akt prawny może zostać przyjęty. Jeśli nie dojdzie do kompromisu w sprawie projektu prawnego, trafia on pod obrady komitetu pojednawczego, utworzonego przez przedstawicieli Parlamentu i Rady. Kiedy komitet osiągnie porozumienie, uzgodniony projekt prawny trafia ponownie do Parlamentu Europejskiego i Rady w celu jego ostatecznego przyjęcia w formie aktu prawnego. Dobra współpraca pomiędzy instytucjami wspólnotowymi sprawia, że większość propozycji prawnych Komisji zostaje zaakceptowana na etapie pierwszego lub drugiego czytania.

2. Procedura konsultacji

Jest stosowana w przypadku decyzji dot. niektórych, szczególnych dziedzin funkcjonowania Unii Europejskiej, takich jak -rolnictwo, podatki czy konkurencja. Po przedstawieniu przez Komisję Europejską projektu prawnego, Rada Unii Europejskiej zasięga w tej sprawie opinii Parlamentu Europejskiego oraz organów doradczych –Europejskiego Komitetu Ekonomiczno─Społecznego i Komitetu Regionów. Kluczową rolę odgrywa wtedy Parlament, który może przyjąć, odrzucić, albo zarządzić poprawki do propozycji Komisji. Jeżeli Parlament Europejski zażąda wprowadzenia poprawek do wniosku Komisji, musi ona uwzględnić wszystkie sugestie Parlamentu. Dopiero po tym Komisja Europejska może ponownie przedstawić Radzie Unii Europejskiej swój projekt prawny. Wtedy Rada Unii Europejskiej na nowo analizuje propozycję Komisji, przyjmuje ją lub wprowadza korekty (w przypadku zmian we wniosku Komisji potrzebna jest jednomyślność członków Rady).

3. Procedura zgody

Procedura ta przebiega podobnie jak w przypadku procedury konsultacji, z tym , że Parlament Europejski nie ma w niej prawa do wprowadzenia poprawek do propozycji prawnej komisji i musi go przyjąć, albo odrzucić w całości. Akceptacja (zgoda) Parlamentu Europejskiego wymaga bezwzględnej większości głosów. Procedura zgody jest wykorzystywana szczególnie w przypadkach porozumień z innymi państwami (w tym dot. przystąpienia do Unii Europejskiej nowych państw członkowskich) 12.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]